Ενθάδε κείται ο πατριωτισμός τους..

Προσπαθώ να καταλάβω απο πότε ο πατριωτισμός, ο υγιής πατριωτισμός που εκφράζεται ως αγάπη για την πατρίδα, την φύση τους ανθρώπους που τον πολιτισμό και τις αξίες που απεικονίζουν διαδρομές χιλιετιών, αποτελεί μονοπώλιο της δεξιάς.

"Ολβιος οστις της ιστοριας εσχε μαθεσιν", έγραψε ο Ευριπίδης και πάμε σε αυτό το σημείο να ρίξουμε μερικές ματιές στο παρελθόν αυτού του τόπου, όχι στο τοσο μακρινό της εποχής του τραγικού ποιητή , αλλά της νεώτερης ιστορίας μας.

Ανέκαθεν στην Ελλάδα υπήρχε μια κάστα, μια ελίτ ένα συνονθύλευμα ατόμων πρόθυμων να εκχωρήσει γη και ύδωρ προς εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων που με την σειρά τους εγγυώνταν για την διατήρηση των προνομίων της.

Από την εποχή της επανάστασης για την ανεξαρτησία, το 1821, συναντάμε κάστες οπλαρχηγών μεγαλοτσιφλικάδων οι οποίοι λειτούργησαν ως εγγυητές και τοποτηρητές της βρετανικής πολιτικής στο νεογέννητο ελληνικό κράτος.

Ενδεικτικό παράδειγμα αποτέλεσε η δολοφονία Καποδίστρια απο τους Μαυρομιχαληδες, κυρίως για να εξυπηρετηθούν οι εκατοντάδες βρετανοί ομολογιούχοι που επένδυσαν στην ελληνικήεπανάσταση διαβλέποντας προοπτικές εγκαθίδρυσης και δημιουργίας κράτους δορυφόρου (puppet state), σε μια περίοδο οπου η αποικιοκρατία βρισκόταν στο απόγειο της.

Σε μία χωρά, σε ένα Κράτος νεοσύστατο βλέπουμε να αναπτύσσονται διαφορετικές ταχύτητες για τον λαό και σε περιοχές ευαίσθητες τότε οι εικονες να είναι ακόμα πιο δύσκολες όταν ο πληθυσμός κατά βάση αγρότες αντιμετώπιζαν τις επιδρομές των κομιτατζιδων απο την μια και την ατσαλινη βέργα των κοτσαμπασηδων απο την άλλη. Το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία ήταν πιο αναγκαίο όσο ποτέ.

Περάσαμε στον Μακεδονικό αγώνα, στον Εθνικό διχασμό στους βαλκανικούς πολέμους στην μικρασιατική καταστροφή στους δύο παγκόσμιους πολέμους, αργότερα στον εμφύλιο και στην δικτατορία που πληρώσαμε με τον χειρότερο τροπο και τον ακρωτηριασμό της Κύπρου.

Πάντα υπήρχαν οι δυνάμεις της αντίδρασης και της οπισθοδρόμησης, έτοιμες να υποτάξουν τα εθνικά συμφέροντα προς εξυπηρέτηση του ξένου παράγοντα.

Με τον μανδύα του πατριωτισμού δεν δίστασαν να δολοφονήσουν να εκδιώξουν να εκτοπίσουν χιλιάδες συμπολίτες μας. Πότε καταδίδοντας τους πατριώτες, πότε στέλνοντας εξορία για συμμόρφωση φτάνοντας ακόμη και σε πολιτικές δολοφονίες, πάντα το παρακράτος της δεξιάς ήταν αυτό που κυβερνούσε και διαφέντευε τον τόπο.

Ίδιο πρόσωπο άλλες πρακτικές

Πώς γίνεται να άλλαξε το προσωπείο της δεξιάς, την στιγμή που η εκμετάλλευση, η καταπίεση και η εξόντωση των συνανθρώπων μας στον βωμό των κερδών για τους λίγους παραμένουν στο επίκεντρο του προγράμματος της.

Σύγχρονο Ριμέικ

"Ψηφίστε σωστά και το χουμε"... μεταξύ σοβαρής Χρυσής Αυγής και "αστειας(;)" μεταξύ Σκαλουμπακα και Αποστολίδη αλλά και της Τριανδρίας Βορίδη Άδωνη Πλεύρη υπάρχει η σύγχρονη ακροδεξιά έκδοση που έρχεται να αναβαθμίσει και να εξοπλίσει το σκληρό προσωπείο της εμποτισμενο αυτη την φορά με το επίσης σκληρό και μανιχαϊστικό δόγμα του νεοφιλελεύθερισμου και της αυστηρής ορθόδοξης λιτότητας για τα λαϊκά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας.

Πρέπει να πληρώσετε και είμαστε εδώ για να σας τιμωρήσουμε είναι το δόγμα τους. Πρέπει να επαναφέρουμε το παλιό για να καθαγιάσει το "νέο"που σας ετοιμάζουμε. Δικαιώματα ελευθερίες ασφάλεια θα πρέπει να θυσιαστούν για να επιβεβαιωθούν οι κύκλοι εκείνοι που επιβουλεύονται το μέλλον και την σταθερότητα ενος ολόκληρου λαού. Για την ικανοποίηση και την επιβράβευση των άρρωστων Εγώ τους... Πατριώτες σίγουρα, για την Ελλάδα σίγουρα όχι..

Το είχε πει και ο Μαρξ εξάλλου..το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, οι ύαινες το επιβεβαιώνουν..

Τι μου έμαθε η Αριστερά

Μεγάλωσα σε μια μέση ελληνική οικογένεια, μητέρα δημόσιος υπάλληλος απο εκείνες που θέλει η οικογένεια Μητσοτάκη μαζί με χιλιάδες άλλους να απολύσει, πατέρας ασφαλιστής άνθρωποι του μόχθου και οι δύο έκαναν το λάθος να κυνηγήσουν τα όνειρα τους μεσα απο την εργασία τους - μια καλύτερη ζωή που θα παρέδιδαν αργότερα στα παιδιά τους-.

Μια μικρή αναδρομή στην οχι και τοσο μακρινή δεκαετία του 90 στα παιδικά μας χρόνια έρχονται τα πρωινά παιδικά του σταρ κ αλτερ, ταπες και κάρτες pokemon, παιχνίδια στο Nintendo , μεγαλα talk show και ριαλιτι , αεναες κόντρες και καζουρες στα οπαδικα και παει λέγοντας .. θα μπορούσα να γράφω για ώρες.

Μεχρι που μεγαλώνοντας αρχίσαμε -κάποιοι ίσως οχι όλοι-να συνειδητοποιουμε ότι η ιδια η πολιτικη ζωη και το πλαισιο όσων βιώναμε καθημερινά διεξάγονταν με τηλεοπτικούς όρους που παρέπεμπαν σε ριαλιτι.. Ένα ελαφρύ χτύπημα στην αισθητική μας συγκρότηση , που αργότερα άγγιξε και την ηθική μας αντίληψη

Ποιός θα ξεχάσει τις περιβόητες "ισχνές αγελαδες" , το χρηματιστήριο, τα αναρίθμητα σκάνδαλα, τα ομολογα τις υποκλοπές, τους κουμπαρους τα Βατοπεδια και πόσα αλλα τα οποία κατέληγαν στα βραδινά δελτία των 8 σαν καλομαγειρεμενο φαΐ έτοιμο για σερβίρισμα ....
Κάπου εκει λοιπον πλησιάζοντας στα είκοσι και έχοντας πλέον αρχίσει (αργησα μεταξυ μας), να ευαισθητοποιώ τους πολιτικούς μου αισθητήρες, συνειδητοποιησα οτι για αυτα ολα που συμβαίνουν και επηρεάζουν τη ζωη μου έχω ευθύνη. Οχι την ευθύνη του μαζί τα φάγαμε(το ακούσαμε και αυτό), αλλα την ευθύνη του να επιλέξω αν θα συνεχίσω να τα δέχομαι απαθής απο τον καναπέ η θα αντισταθώ.

 Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και εσχάτως περάσαμε στα fake news. Τα δελτία ειδήσεων στη συντριπτική τους πλειοψηφία των μεγαλοεργολαβων κατασκευαστών και εφοπλιστών εχουν μετατραπεί σε κομματικά όργανα συγκεκριμένων παρατάξεων που (γιατι να το αποκρυψωμεν άλλωστε) εξυπηρετούν τον νεοφιλελεύερο δόγμα και την σκλυροπυρινική δεξιά.

 Μιλώντας για δεξιά στην Ελλάδα μου έρχονται στο μυαλό μου ιστορικες εικόνες από το οικαδε και την μικρασιατική καταστροφή, αργότερα τις εξορίες τα πιστοποιητικά φρονημάτων,την δικτατορία της 4ης Αυγούστου, τους δοσίλογους στην κατοχή, την καρφιτσα και τους γκοτζαμανιδες αργότερα , πολιτικες δολοφονίες, Αποστασία, τανκς, χούντα,τραγωδία Κύπρου για να φτάσουμε μετά στο βρώμικο '89, τις υπόλοπες, την Ταγετ Ηρακλής και παει λέγοντας..Πάντα η Δεξιά στην Ελλάδα άλλαζε όνομα το προσωπείο όμως ίδιο.

Πρόθυμη πάντα να αναλάβει ρολο τοποτηρητή ξενων δυναμεων και συμφερόντων. Ποτε βρετανικών, γερμανικών και αμερικάνικων. Ποτέ όμως Ελληνικών.

 Στα πέτρινα χρόνια της κρίσης(2010- 14)βιώσαμε μια ανθρωπιστική τραγωδία, ζήσαμε εικόνες ανθρώπων να περιμένουν σε ουρές συσσιτίων. Αρκετοί συμπολίτες μας να ψάχνουν κάδους, παιδιά στα σχολεία να λυποθυμάνε, οικογένειες να διαλύονται λόγω των οικονομικών προβλημάτων που επέφεραν τα μνημόνια, αύξηση στις αυτοκτονίες, εργασιακές σχέσεις να καταλύονται και οι εκπρόσωποι της εγχώριας ολιγαρχίας να επαίρονται στα δελτία των 8, οτι μας "έσωσαν" απο τα χειροτερα.

 Αυτή όμως είναι η μια πτυχή της πραγματικότητας.. η άλλη μου δείχνει τον Παπαναστασίου, την γενιά του 1 1 4, το ΕΑΜ ΕΛΑΣ, τους φοιτητές, την νεολαία Λαμπράκη, την γενιά της Αλλαγής -που οσο και να φοβίζει τον κ.Μητσοτακη και τους ιδεολογικά ομοίους του -,συνεβαλλε τα μεγιστα στον εκδημοκρατισμο της δημοσιας ζωης.

Βλεπω επίσης το φοιτητικό κίνημα αργότερα, την γενιά του Αλέξη που έβγαλε γλωσσα και γύρισε την πλάτη σε ενα ολόκληρο μεταπολιτευτικό σύστημα. Ενα σύστημα που κατάφερε να γινει στη συνείδηση των περισσοτέρων αυτό το οποίο ηρθε να αντικαταστήσει με ελαφρές παραλλαγές.

Η Αριστερά λοιπόν με έμαθε να παλεύω, στους δρόμους στις πλατείες, με την πένα με τον λόγο την καρδιά και την ψυχή. Με το τραγούδι και το χορό αλλά και με την σκέψη μου σε διαρκή εγρήγορση. Έχουμε χρέος να πολεμήσουμε και να πολεμάμε, για τα αυτονόητα τα οποία σε εναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει είναι ζητούμενα και πολλες φορές σε κρίση και αμφισβητηση.

 Υ.Γ Τότε το 114, ο Ανένδοτος , το Πολυτεχνείο και η Αλλαγή.

 Υ.Γ 2 Τώρα το φοιτητικό Κίνημα, η μαθητική εξέγερση, και η Ανατροπή

 Υ.Γ 3 ο λαός δεν ξεχνά...